از شنبهها متنفرم.. گویی ابتدای راهی هستی که هزار بار شروعش کردی و به هیچ جایی نرسیده...
اول هفتهها بوی کثافت و لجن میدهد..
بوی تعفنی که سالها به تعفنش اضافه شده و دیگر هوایی برای نفس کشیدن وجود ندارد..
کاش یک سال، هیچ شنبهای نیاید.. کاش بخوابیم ولی تا به ابد..

روح پریشانحال را، دواییست...
واژهها هستند، نیازی نیست.

آدم، آدم است.. حذف شدن از صحنهی کثیف روزگار و مرگ او به هر دلیلی برای عدهای دردناک است..گاهی این مرگ و حذف شدن فقط از صحنهی روزگار ِ توست.. نفس میکشند ولی از دنیای تو بیرون رفتهاند.. دیگر نمیبی

من لابهلای خبرهای بد گیر افتادهام...
من لابهلای نگاهها و حرفهایی که فقط زِر به حساب میآیند گیر افتادهام...
من لابهلای خودم گیر افتادهام و راه فراری نیست از این خواب پیچاپیچ...
حالم از هرآنچه هست و نیست به هم میخورد... آیندهام از هرآنچه هست و نیست به هم میخورد...
به در و دیوار میخورم...

از شلوغیهای دم در دانشگاه رد شدم.. آمدم بالاتر.. من برای چیز دیگری اینجا آمدهام..دارم راه میروم..هرچی جلوتر میروم سرعت راه رفتنم کمتر میشود و سکوت حکمفرماتر..میعادگاه من و تو، جایی که سراسرش بوی

من میخواهم از زندگی استعفا دهم... کجا را باید امضا کنم؟

صبح با درد از خواب بیدار میشوم.
روز را با دردی سنگینتر طی میکنم.
شب را با درد، مچاله شده در خویش میخوابم.

من از خویش نمیگذرم..کردهها را من کردهام.. فرارها را با پای خود انجام دادهام..فریادها را با لبان خود کشیدهام.. من بودم که چشم بستم، که نمیدیدم، که کم میدیدم...من از خویش نمیگذرم..کسی که لیوان چای

سالها پیش در چنین روزی خدا، زیبایی را آفرید و تو به دنیا آمدی...و من امروز اینجا نشستهام و هی با خودم کلنجار میروم که چه شد که حتی اجازه ندارم چنین میلاد فرخندهای را به تو تبریک بگویم... داخل خیاب